دسته: مصاحبه

  • جنگیدم تا «گالیله» روی صحنه زندگی کند

    جنگیدم تا «گالیله» روی صحنه زندگی کند

    به گزارش پلاتو هنر، نمایش «گالیله» نوشته برتولت برشت و ترجمه حمید سمندریان به کارگردانی شهاب‌الدین حسین‌پور، دراماتورژی محمدامیر یاراحمدی و تهیه‌کنندگی آزیتا موگویی تا ۳۰ خرداد ساعت ۱۹:۳۰ در سالن اصلی تئاترشهر روی صحنه است.

    «زندگی گالیله» از نمایشنامه‌های بسیار جنجالی برتولت برشت است که حمید سمندریان در زمان حیاتش آن را ترجمه کرد و سعی داشت که روی صحنه ببرد اما با مشکلاتی مواجه شد تا هیچ‌وقت نتواند نمایش «گالیله» را به اجرا برساند.

    شها‌ب‌الدین حسین‌پور درباره دلایل انتخاب این نمایشنامه گفت: من افتخار شاگردی استاد سمندریان را داشتم و در آن زمان یکی از آرزوهایم اجرای نمایش «گالیله» توسط ایشان بود زیرا در آن سال‌ها علاقه استاد سمندریان به این نمایشنامه را دیدم و از تلاش‌هایشان بابت اجرای این نمایش باخبر بودم. استاد سمندریان دیدگاه و بینش حیرت‌انگیزی نسبت به نمایشنامه برشت داشتند. اما این آرزوی من هیچ‌وقت میسر نشد. یادم است در روز خاکسپاری استاد سمندریان به خودم قول دادم تا روزی نمایش «گالیله» را جهت ادای دِین نسبت به ایشان روی صحنه ببرم. در درجه دوم این نمایشنامه مسئله‌ای را بیان می‌کند که مسئله امروز جامعه ماست و سال‌های سال هم جامعه ما و هم جوامع دیگر درگیر آن بودند.

     

    او اضافه کرد: نمایشنامه «زندگی گالیله» نمایشنامه‌ای بسیار طولانی است که اجرای آن بیش از ۴ ساعت طول می‌کشد و بخش‌هایی از آن فقط برای خواندن است و حالت اجرایی ندارد. اجرای چنین نمایشنامه‌ای برای هر گروهی بسیار دشوار است به همین دلیل در دنیا سال‌هاست این متن اجرا نمی‌شود. با وجود این‌که محتوا و موضوع نمایشنامه بسیار ارزشمند است اما نوع نگارش برشت برای مخاطب امروز کسالت‌بار است.

    حسین‌پور در ادامه از تلاشهایش جهت اجرای این نمایش و تغییراتی که روی متن انجام داده گفت: در سال ۹۷ بعد از این‌که نمایش‌های موفقی همچون «سرآشپز پیشنهاد می‌کند»، «طپانچه خانم»، «بیوه‌های غمگین سالار جنگ» ، «یک زندگی بهتر »و… را کارگردانی کردم و توانستم جایگاه کوچکی در جامعه تئاتر به‌دست بیاورم، تصمیم گرفتم به سراغ نمایشنامه «زندگی گالیله» بروم. ابتدا به تئاترشهر مراجعه کردم و برای اجرا در سالن اصلی این مجموعه که همان سالن مدنظر استاد سمندریان برای اجرای نمایش «گالیله» بود، درخواست دادم. پس از امضای قرارداد با مدیر وقت تئاترشهر، در سال ۹۸ پیش‌تولید نمایش را شروع کردم. پیش از شروع تمرینات نزدیک به ۱۰ ماه هفته‌ای ۳ روز، جلسات طولانی مدت با آقای محمدامیر یاراحمدی، نویسنده و دراماتورژ خوب کشورمان، برای دراماتورژی نمایشنامه داشتیم. زیرنظر ایشان بسیار ریزبینانه و با دقت روی تک‌تک دیالوگ‌ها کار کردیم و توانستیم زمان نمایشنامه را به چیزی حدود ۱۳۰ دقیقه برسانیم و دیالوگ‌های متن را محاوره‌ای‌تر، کوتاه‌تر و منسجم‌تر کردیم تا از حالت کسالت‌بار بودن متن بکاهیم. همچنین ژانر نمایشنامه را از تراژدی به گروتسک و طنز تلخ که سبک و شیوه مورد علاقه خودم نیز است، تغییر دادیم. این تغییرات بنیادینی بود که روی نمایشنامه انجام دادیم.

     

    او افزود: فکر می‌کنم نتیجه کار حیرت‌انگیز شده است. کسانی که این اثر را با متن اصلی مقایسه کنند متوجه می‌شوند که چه اتفاق مهمی در کارگردانی و دراماتورژی، به‌دلیل فاصله گرفتن از متن اصلی و ایده‌های اجرایی برشت، رخ داده است. صحنه‌هایی از نمایشنامه اصلی را نیز به دلیل کم کردن زمان اجرا و شعارزدگی آن‌ها حذف یا با صحنه‌های دیگر ادغام کردیم.

    حسین‌پور در جواب این سوال که آیا از طرف شورای نظارت و ارزشیابی فشاری برای حذف صحنه‌هایی از نمایش صورت گرفته است، پاسخ داد: من در طی این سال‌ها جلسات زیادی را با شورای نظارت بابت اجرای این نمایش داشتم و می‌توانم با صراحت بگویم که برای اجرای نمایش «گالیله» جنگیدم. از زمان آغاز تمرینات تا به امروز ۴ مدیر در مرکز هنرهای نمایشی، ۴ مدیر در شورای نظارت و ارزشیابی و ۴ مدیر در تئاترشهر تغییر کردند. من در تمام این دوره‌ها با هر کدام از این مدیران بحث و گفت‌وگو داشتم و سختی‌های زیادی را برای گرفتن مجوز این نمایش کشیدم اما با جرات می‌گویم که اجازه ندادم تا نظرات برخی از اعضای شورای نظارت در محتوای اثر و رسالتی که برشت با نوشتن این نمایشنامه داشته و فکر و اندیشه‌ای که من و دراماتورژ اثر داشتیم، خدشه‌ای وارد کند. از لحظه به لحظه اثرم دفاع کردم و آن چیزی را که می‌خواستم روی صحنه بردم. صحنه‌های حذف شده از نمایش به هیچ‌وجه به خاطر اعمال فشار از طرف شورای نظارت نبوده و به میل من و با مشاوره دراماتورژ نمایش اتفاق افتاده است. اجرای این نمایشنامه که یک متن انتقادی محسوب می‌شود به‌خودی‌خود کار بزرگی است.

     

    او درباره مشکلاتی که در روند تولید نمایش «گالیله» پیش آمد چنین گفت: در سال ۹۹ تمرینات نمایش «گالیله» به دلیل شیوع بیماری کرونا متوقف شد. سپس در سال ۱۴۰۱ با گروهی جدید دوباره تمرینات را شروع کردیم اما بعد از ۵ ماه به دلیل اتفاقاتی که در کشور رخ داد، در حالی‌که تنها ۱۵ روز به اجرای ما مانده بود، مجددا مجبور شدیم نمایش را متوقف کنیم. به لحاظ مالی چند صد میلیون تومان خسارت به ما وارد شد که هیچ‌کدام از مدیران مرکز هنرهای نمایشی از همان سال ۹۸ که تمرینات را شروع کردیم تا به الان مسئولیت خسارت‌هایی که به این نمایش وارد شد را بر عهده نگرفتند.

    او اضافه کرد: در اجرای کنونی با توجه به شرایط و مسائل مالی که به وجود آمده بود تصمیم گرفتم که از خانم موگویی، تهیه‌کننده سینما که پیش از این همکاری موفقی هم در تئاتر با آقای رحمانیان داشتند، دعوت کنم تا به عنوان تهیه‌کننده در کنار ما قرار گیرند. ایشان نیز دعوت من را قبول کرده و مرحله انتخاب بازیگر را به همراه خانم موگویی آغاز کردیم. سعی کردیم که از بهترین‌ها برای اجرای این نمایش دعوت کنیم. از آقای آییش که در دور قبلی تمرینات نیز همراه من بودند تا بازیگران بِنامی که در گذشته با من همکاری داشتند و همچنین بازیگران جوانی که اکثرا شاگردان من و آینده داران هنر تئاتر هستند و همین‌طور عوامل طراحی درجه یک و زبردستی که به زیباتر شدن این نمایش کمک بسیاری کردند. گروه جدید گالیله کارش را در بهمن ماه آغاز کرد و ۲۹ فروردین بالاخره روی صحنه رفتیم. همه گروه تلاش کردند تا یک اتفاق ناممکن، ممکن شود.

     

    حسین پور ادامه داد: در این دور از تمرینات با توجه به تغییر برخی از عوامل، من زمان زیادی برای تمرین این نمایش در اختیار نداشتم و نتواتستم تمام خواسته‌های خودم را برآورده کنم. اما یک نمایش بی‌نظیر و درحشان را با حدود تنها ۴۰ جلسه و روزی ۱۲ ساعت تمرین بر صحنه داریم. هر شب تمامی بلیت های اجرای ما به فروش می‌رسد و تماشاگران راضی از سالن اجرا خارج می‌شوند. همین‌جا از همه تماشاگرانی که از ما حمایت می‌کنند تشکر می‌کنم.

    در نمایش «گالیله» فرهاد آییش، صدف اسپهبدی، یاشار خمسه، نورا هاشمی، محمد نادری، حمید رحیمی، شهروز دل‌افکار، آرش فلاحت‌پیشه، محمد معتضدی، اشکان صادقی، فربد فرهنگ، علیرضا ساوه درودی، سامان کرمی، مانی کلاته و علیرضا مویدی ایفای نقش می‌کنند.

    حسین‌پور تاثیر حضور آقای آییش در این نمایش را بسیار مثبت و ارزشمند دانست و عنوان کرد: حضورآقای آییش در نمایش ما بسیار هیجان‌انگیز است. این‌که ایشان با این روحیه جنگجویانه و پرانگیزه نقش گالیله را بازی می‌کنند برای من باعث خوشحالی است. البته اختلاف نظر و چالش‌های بسیار زیادی با هم داشتیم اما در نهایت با تعامل و صبوری کار را به ثمر رساندیم. به هر حال وقتی ۲ نفر از ۲ نسل متفاوت با هم همکاری می‌کنند این تضاد نظرها و سلیقه‌ها به وجود می‌آید. مطمئنا مخاطبان نیز از دیدن بازی آقای آییش در این نمایش بسیار لذت می‌برند.

     

    کارگردان نمایش «گالیله» حواشی قبل از شروع اجراها بابت حضور کاوه آفاق را این‌گونه تعریف کرد: ۴۸ ساعت قبل شروع اجرا به ما اطلاع دادند که از سمت سازمان وزارت ارشاد، آقای آفاق ممنوع الکار هستند. ما تلاش‌های زیادی برای حل این مشکل کردیم. با وجود این‌که حتی اطلاع نداشتیم که علت این ممنوع‌الکاری چیست. اسم ایشان در لیست اسامی گروه به شورای نظارت و ارزشیابی ارائه و از طرف شورا تایید شده بود. جواب حراست وزارت ارشاد این بود که به دلایلی آقای آفاق امکان حضور در این نمایش را ندارند. در نهایت با وجود تلاش های ما و دوستان در مرکز هنرهای نمایشی آقای آفاق نتوانستند در کنار ما حضور داشته باشند. این یکی از چالش های کاری ما بود چون ایشان سه قطعه موسیقی در نمایش اجرا می کردند که ما مجبور شدیم دو قطعه را حذف کنیم که به کیفیت اجرا لطمه وارد شد.
    او سپس از جایگزینی پولاد کیمیایی به جای کاوه آفاق گفت: آقای پولاد کیمیایی در ابتدا در لیست بازیگران ما بودند ولی به علت شرایط کاری و زمانی، متاسفانه نتوانستند در اجرا حضور داشته باشند. با حذف اجباری کاوه آفاق ما از پولاد کیمیایی که سابقه خوانندگی نیز دارند، دعوت کردیم تا ترانه‌های نمایش «گالیله» را بخوانند. در زمانی کوتاه ترانه‌ها را با آهنگسازی دکتر چراغعلی خوانده شد و توانستیم بر روی صحنه از صدای ایشان بهره‌مند شویم.

    شهاب‌الدین در آخر افزود: یک نکته برای همکارانم در عرصه هنرهای نمایشی دارم و آن این است که تئاتر یک هنر انتقادی، پویا و اندیشمند است که ایجاد آگاهی می‌کند. تئاتر در هر دوره و شرایطی مبارزه‌ای علیه ظلم، بی‌عدالتی و دروغ و ریاکاری است.هنر تئاتر با جهل مبارزه می‌کند. بنابراین ترک صحنه تئاتر و پشت کردن به آن از طرف اهالی تئاتر، به هر دلیلی یک اشتباه استراتژیک است.

  • کسی توان رنج کشیدن برای اجرای «گالیله» را ندارد

    کسی توان رنج کشیدن برای اجرای «گالیله» را ندارد

    شهاب‌الدین حسین‌پور، کارگردان «گالیله» با بیان اینکه کسی توان و حوصله رنج کشیدن برای اجرای «گالیله» را ندارد، می‌گوید دیدنی و تصویری کردن نمایشنامه‌ای که صرف خوانش آن، مخاطب را خسته می‌کند کار بزرگ یک تیم اجرایی است که عشق به تئاتر آن‌ها را کنار هم قرار داده است.

    نگار امیری: «بدبخت ملتی که قهرمان ندارد! بدبخت ملتی که به قهرمان نیاز دارد.» این جملات بخشی از دیالوگ‌های پایانی نمایشنامه «گالیله» برتولت برشت، نمایشنامه‌نویس آلمانی است که پس از برپایی دادگاه تفتیش عقاید و توبه گالیله از ترس شکنجه شدن بین او و آندرآ شاگردش ردو بدل می‌شود.

    نمایشنامه «گالیله» بخش‌هایی از زندگی پدر علم مدرن، ستاره‌شناس و فیزیکدان ایتالیایی است که به رد نظریه زمین‌مرکزی کلیسا پرداخت و عنوان کرد که خورشید ثابت است و این زمین است که به دور آن می‌چرخد. نظریه‌ای که در اواخر قرن شانزدهم میلادی و حاکمیت کلیسا نتیجه‌ای جز دادگاه تفتیش عقاید و سوزانده شدن در آتش را برای این دانشمند رقم نمی‌زد و او از ترس جان مجبور به کتمان حقیقت شد.

    نمایشنامه‌ «گالیله» نوشته برتولت برشت این روزها با کارگردانی شهاب‌الدین حسین‌پور و حضور جمعی از هنرمندان شناخته‌شده تئاتر در تالار اصلی تئاتر شهر میزبان علاقه‌مندان است.

    با شهاب‌الدین حسین‌پور گفت‌وگوی کوتاهی درباره «گالیله» داشتیم که در ادامه می‌خوانید.

    نمایش «گالیله» و نام حمید سمندریان در تئاتر ایران و شرایطی که برای تولید این نمایش در سال‌های گذشته بوجود آمد، تولید این نمایش را به یک نوع حسرت تبدیل کرد. همین مسئله باعث شد کارگردانی این متن از نظر روانی سخت‌تر از سایر متون بشود، چراکه اجرای این متن توسط هر کارگردانی ناخودآگاه برای مخاطب تئاتر یک مقایسه ذهنی ایجاد می‌کند. به نظر می‌رسد که شما هم به این مسئله واقف بودید و اجرای این کار را هم نوعی ادای دین به زنده‌یاد سمندریان عنوان کردید. اجرای این نمایشنامه در این مقطع زمانی علاوه بر ادای دین شخصی شما به آقای سمندریان، از چه منظر دیگری برای‌تان اهمیت داشت؟

    من حدود بیست سال پیش به واسطه استاد حمید سمندریان با نمایشنامه «گالیله» آشنا شدم. زمانی که متن را خواندم، احساس کردم این اثر در زمینه هایی با جامعه ما قابلیت همذات‌پنداری دارد و از محتوای نمایشنامه بسیار خوشم آمد. بعد متوجه شدم خود استاد علاقه زیادی به این متن داشته و سه بار سعی کرده است تا آن را روی صحنه ببرد اما هر بار به دلایلی این اتفاق نیفتاده است. همیشه آرزو داشتم استاد این کار را انجام دهد و بتوانم در گوشه‌ای از کار حضور داشته باشم زیرا برای من که لحظه لحظه کنار ایشان بودم، آموزش و یادگیری بود.

    در زمان حیات ایشان یک بار بخشی از کار را روی صحنه بردیم و آنجا با تحلیل‌های‌شان نسبت به تک تک کلمات نمایشنامه و طرز فکر ایشان درباره این اثر آشنا شدم تا اینکه بعد از درگذشت‌شان قول دادم روزی بر اساس وسع و دانشی که دارم، این اثر را به یاد ایشان روی صحنه ببرم.

    شما پیش از این با پیام دهکردی به عنوان بازیگر نقش گالیله تمرین کرده بودید، چه شد که پس از عدم فعالیت ایشان، تصمیم گرفتید تا از فرهاد آییش برای همراهی دعوت کنید، آن هم با توجه به تفاوت سنی و تفاوت در نوع بازی که این دو هنرمند دارند؟

    پیام دهکردی مثل من شیفته استاد سمندریان بود، بازیگر توانمندی که استاد هم او را بسیار قبول داشت اما عدم حضور او در دور دوم باعث انتخاب جناب آییش شد. من تصمیم داشتم این تراژدی را به یک گروتسک که ژانر مورد علاقه‌ام به شمار می‌آید، تبدیل کنم. کاری که خیلی از استادان تئاتر آن را نشدنی می‌دانستند. این تصمیم برای رفتن به سمت گروتسک تاکیدم را برای حضور آقای آییش بیشتر می‌کرد. ایشان کمدی را بسیار خوب می‌شناسد و از جمله بازیگران باتجربه ای است که برای تحلیل و بررسی نقش وقت و زمان بسیار صرف می‌کند.

    اجرا رفتن این نمایش و همکاری من با آقای آییش یک معجزه است. چیزی جز عشق من و آقای آییش را در کنار هم قرار نداده است، به دلیل تفاوت سلیقه هر بازیگر دیگری بود در این مسیر از همراهی با من منصرف می‌شد و هر کارگردان دیگری بود نیز بازیگر خود را تغییر می‌داد ولی به قدری حضور قدرتمند و قلب مهربان و انرژی ایشان ارزشمند بود که از ایشان درس‌های بزرگی آموختم و به این همکاری افتخار می‌کنم.

    به نظر می‌رسد اجرا در ایجاد این فضای گروتسک آن طور که باید پیش نرفته است؟ 

    بله. من صدردرصد آنچه می‌خواستم روی صحنه نمی‌بینم، ما قرار بود گروتسک کار کنیم اما این موضوع به نهایت خود نرسید، البته طنازی‌ها باعث لذت تماشاگر است.

    اما شوخی‌ها و تکرار دیالوگ‌هایی را شاهد هستیم که حذف آن‌ها نیز ضربه‌ای به متن اجرا نخواهد زد؟

    شوخی‌های کار بر اساس تعامل بین من و بازیگران شکل گرفته است. اما تکرار دیالوگ‌ها توسط آقای آبیش شکل و تیپی است که ایشان برای نقش خود در نظر گرفته است. البته باید به این موضوع هم اشاره کنم که من در روند تمرین بسیار سخت‌گیر هستم اما دوست ندارم تا در زمان اجرا با توجه به شرایط و چالش‌هایی که بازیگران با آن درگیر هستند، دست آن‌ها را در بداهه ببندم. شاید این بخش‌ها در سلیقه من نباشد اما من به بازیگرانم اعتماد دارم و مردم هم آن را پس نمی‌زنند.

    «گالیله» یک نمایشنامه طولانی و دشوار است اما در اجرای شما هم زمان اجرا کوتاه‌تر شده و هم جنس زبان نمایش به زبان محاوره تغییر کرده است. این دراماتورژی بر چه اساسی و با در نظر گرفتن چه مناسباتی انجام شده است؟ 

    تصویری کردن نمایشنامه گالیله کار ساده‌ای نیست. ما دو ماه، هفته‌ای سه شب با محمد امیریاراحمدی روی نمایشنامه کار کردیم و دراماتورژی ایشان روی متن مثال زدنی است. من می‌خواستم دیالوگ‌ها از حالت کلاسیک به شکل محاوره بیان شود و به همین دلیل بر اساس شیوه اجرایی، سبک و جنس دیالوگ‌ها دراماتورژی شد. به هر حال به زعم ما نمایشنامه هر چقدر که محتوای بی‌نظیری داشته باشد، شکل و ساختار نمایشنامه‌نویسی ضعیفی دارد. به همین دلیل سعی کردیم کار را کوتاه کرده و صحنه‌هایی را در هم تنیده کنیم‌.

    از طرف دیگر «گالیله» یک نمایش تماما سیاسی است و من دوست نداشتم شعارزده باشد. پس با حفظ رسالت نمایشنامه‌نویس مدت زمان کار را کم کردم. چند صحنه هم بنا به سلیقه مخاطب امروز به سمت کرئوگرافی رفت تا بدون خستگی این محتوا دیده و شنیده شود. دیدنی و تصویری کردن نمایشنامه‌ای که خواندنش هم مخاطب را خسته می‌کند کار بزرگ تیم اجرایی است.

    من در عرصه تئاتر برای خودم جایگاهی قائل نیستم اما با ادعا می‌گویم که کسی توان و حوصله رنج اجرای «گالیله» را ندارد. اجرای این اثر یک حرکت انتقادی است. ما در دوره‌های قبل با چالش‌های زیادی روبه رو شدیم و ساعت‌ها برای اجرای بدون حذف جلسه داشتیم. این کار باید بدون حذف و کم شدن صحنه‌ها اجرا می‌شد و خوشبختانه در نهایت هم تمام آنچه من می‌خواستم روی صحنه اتفاق افتاد.  اگر چیزی حذف شده به خواست گروه اجرایی و دراماتورژ بوده است.

    و اما در مورد حضور تهیه‌کننده خصوصی. این همراهی و حضور از نخستین روزهای تمرین با شما شکل گرفته است؟ 

    خیر. من به دلیل شرایط سخت مالی پروژه و نفوذ و ارتباطات وسیع ایشان، از خانم آزیتا موگویی دعوت به همکاری کردم. ایشان هم با دیدن شکل و سیاق کارگردانی در این اتفاق با ما همراه شد. قطعا حضور تهیه‌کننده کمک بزرگی به پروژه است. ما تئاتر را با عشق و دل مان کار می‌کنیم و این طور هنر را فهم کرده‌ایم. حضور خانم موگویی و روحیه جنگنده ایشان کمک بسیار بزرگی به ما بود البته که بنا به شرایط سخت اقتصادی و تاخیر در حضور گروه اجرایی مجبور شدیم کار را در مدت کوتاهی برای اجرا آماده کنیم و بزرگ‌ترین رنجی که من در تمام این بیست سال کار تئاتر کشیدم، همین فشردگی تمرین‌ها بود. کمبود زمان آسیب‌های جدی به ما زد. همیشه در روز اول اجرا ، نمایش‌های من کاملا آماده است اما نبود وقت باعث دیر آماده شدن صحنه، لباس و دیگر موارد اجرایی شد و باعث شد اجرای اول و دوم شکلی باشد که ما و احیانا تماشاگر راضی نباشد.

    فکر می‌کنید اگر استاد سمندریان زنده بودند، نظرشان درباره گالیله‌ای که شما به آن زندگی بخشیدید، چه بود؟  
    ای کاش استاد سمندریان زنده بود و می‌توانستم این اثر را به او تقدیم کنم. اگر آقای سمندریان بود حتما به وجود ما افتخار می کرد. البته با شناختی که از ایشان داشتم قطعا نمایش ما صد در صد مورد تاییدش نبود ولی می دانم که حتما به وجود تک تک افرادی که روی صحنه هستند، افتخار می‌کرد و با قلب بزرگش برای بهتر شدن کارمان در روزهای بعد راهنمای‌ ما بود.

  • شهاب‌الدین حسین‌پور با مهر مطرح کرد؛

    شهاب‌الدین حسین‌پور با مهر مطرح کرد؛

    شهاب الدین حسین پور کارگردان تئاتر که قرار بود خرداد ۹۹ نمایش «زندگی گالیله» را روی صحنه ببرد درباره سرنوشت اجرای این اثر نمایشی به خبرنگار مهر گفت:

    کارگردان نمایش «زندگی گالیله» از بلاتکلیف بودن وضعیت اجرای این نمایش بعد از چندین ماه گلایه کرد.

    اسفند ۹۸ با شروع و گسترش بیماری کرونا تمرین های نمایش «زندگی گالیله» بعد از ۴ ماه متوقف شد. در زمان ریاست سعید اسدی ما برای اجرای نمایش در خرداد و تیر ۹۹ با ایشان به قطعیت رسیدیم و با تعطیلی تمرین های نمایش که ۴۵ بازیگر و تعداد زیادی عوامل و طراح داشت میلیون‌ها تومان متضرر شدیم البته قبل از تعطیلی نمایش و بحران کرونا هم کار ما از نظر مادی و معنوی مورد هیچ حمایتی قرار نگرفته بود اما ما دل را به دریا زدیم و به عشق زنده یاد سمندریان نمایش را برای اجرا آماده می کردیم و همه دوستانی هم که حضور در این نمایش را پذیرفتند، با نگاه حمایتی در این پروژه حضور یافتند.

    وی افزود: متاسفانه با تمام پیگیری ها و نامه نگاری هایی که تا امروز از مدیرکل هنرهای نمایشی گرفته تا وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی داشته ام حتی هزار تومان هم بابت خسارتی که به ما وارد شده بود، دریافت نکردم. ۱۰۰ نفر ۴ ماه برای آماده کردن یک نمایش وقت و انرژی گذاشتند اما تلاش این افراد برای هیچ کس مهم نیست.

    کارگردان «طپانچه خانم» یادآور شد: شناخت مسئولان ما از تئاتر در این حد است که به من پیشنهاد دادند تعداد بازیگران نمایش را کم کنم! و نمایش را به جای سالن اصلی در تالار چهارسو به صحنه ببرم بدون اینکه به زحمات بازیگران، طراحان و دراماتورژی و بازنویسی که روی متن شده بود فکر کنند. حتی با وجود قبول این پیشنهاد هم در این زمان مخاطبی وجود ندارد که بخواهد زحمات ۷-۸ ماهه ما را ببیند.

    حسین پور بیان کرد: برخی مدیران ما با وجودی که می دانند در این شرایط تئاتر در حال نابودی است فقط می خواهند آماری ارائه بدهند و بگویند تئاتر زنده است. در حالی که به جای اینکه به زور گروه ها را مجبور به اجرا کنند باید از آنها حمایت کنند. متاسفانه در این شرایط بسیاری از هنرمندان ما هم، چون غم نان دارند، حاضر می شوند، اجرا بروند تا همین کمک هزینه اندک را دریافت کنند که البته جای هیچ گلایه ای نیست.

    وی ادامه داد: در جلسه ای که با آقای اسدی داشتم اجرای نمایش به پاییز ۱۴۰۰ موکول و قرار بر حمایت از این اثر نمایشی شد. با تغییر رئیس تئاتر شهر ابتدا به من اعلام کردند که اگر می توانم زودتر اجرا بروم که امکان پذیر نبود و قرار شد در ابتدای سال به من بگویند که چه وقت از پاییز اجرا خواهم داشت.

    این کارگردان تئاتر متذکر شد: در جلسه ای که با مدیر جدید تئاتر شهر داشتم بعد از مطمئن شدن از اینکه نمایشنامه تائید شورای ارزشیابی و نظارت را دارد به شکل ناباورانه‌ای ایشان پیشنهاداتی در راستای اجرای نمایش دیگری به من دادند. برای گروه ما سراسر افسوس است که مدیر جدید پای تعهدات مدیر قبلی نمی ایستد و توجهی به انگیزه ها، هزینه‌ها، و وقتی که برای تولید این اثر گذاشته ایم ندارد. در نهایت قرار بر این شد که یک ماه دیگر نتیجه نهایی و زمان تقریبی اجرای نمایش «زندگی گالیله» به من داده شود که تا امروز مدت ها از این یک ماه گذشته و هنوز خبری نیست. آرزو می کنم زحمت همکارانم در این نمایش دیده شود و به ثمر بنشیند چون قاطعا می گویم که می خواهم وصیت حمید سمندریان را اجرا کنم. قطعا آقای سمندریان مرد بزرگی بود و امثال ما سال ها باید تلاش کنیم تا به پای او برسیم اما به هرحال من در مسیر افکار او را قدم گذاشته ام و می گویم این نمایش با هر «زندگی گالیله» ای که تا امروز اجرا شده تفاوت خواهد داشت.

    وی در پایان صحبت هایش عنوان کرد:متوجه دشواری‌های مدیریت حوزه تئاتر در دوران کرونا هستند ولی اینچنین برخورد مدیران باعث دلسردی هنرمندان می شود. در شرایط کرونا شغل ها و اقشار زیادی از مردم آسیب دیدند اما متاسفانه قشر تئاتر آسیب ندیدند بلکه نابود شدند. این روزها هنرمندانمان را پشت سر هم از دست می دهیم اما متاسفانه مردم ما به اینکه هنرمندان واکسن دریافت کنند، اعتراض می کنند در حالی که آنها هم با حضور در سریال ها و آثار مختلف با جانشان بازی می کنند و مانند کادر درمان در حال جنگ با این ویروس هستند اما مردم فقط چند سلبریتی را می بینند و وضعیت بقیه بی اطلاع هستند.
    امید است با درایت مسئولین روزهای خوش هنرمندان و تمامی مردم ایران فرا برسد.

  • تئاتر و موسیقی صاحب فستیوال مجازی می‌شود

    تئاتر و موسیقی صاحب فستیوال مجازی می‌شود

    شهاب‌الدین حسین‌پور از شکل‌گیری طرح فستیوال مجازی تئاتر و موسیقی و برگزاری آن در نیمه دوم سال جاری خبر داد.

    شهاب‌الدین حسین پور کارگردان تئاتر درباره جدیدترین فعالیت‌های خود در عرصه تئاتر با توجه به شرایط کرونایی موجود، به خبرنگار مهر گفت: به همراه رضا دادویی و مازیار رضاخانی و با هدف ایجاد فضایی برای اشتغال زایی جوانان، امیدبخشی به هنرمندان و جامعه و همچنن فاصله گرفتن از رخوت کرونایی موجود، طرح برگزاری فستیوالی را در فضای مجازی شکل دادیم که در ۲ حوزه تئاتر و موسیقی برگزار خواهد شد.
    وی با بیان اینکه قرار است فستیوال مجازی تئاتر و موسیقی از سوی مؤسسه فرهنگی و هنری «هفت آینه میترا» و در نیمه دوم سال جاری برگزار شود، افزود: دکتر رضا دادویی رئیس بخش موسیقی و مازیار رضاخانی رئیس بخش تئاتر و من نیز به عنوان مدیر اجرایی فستیوال فعالیت خواهیم کرد.
    این هنرمند تئاتر با اشاره به اینکه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دستور مساعدت برای برگزاری این فستیوال را داده است، اظهار کرد: فستیوال مجازی تئاتر و موسیقی به صورت ملی برگزار خواهد شد و برای برگزاری این رویداد به دنبال جذب حمایت نهادهای دولتی و خصوصی هستیم.
    حسین پور درباره فراخوان نخستین دوره فستیوال مجازی تئاتر و موسیقی، تأکید کرد: از ابتدای سال جاری و طی جلسات متعدد در حال تدوین فراخوان فستیوال هستیم تا تمامی نکات بدون نقص مدنظر قرار گیرند ولی نباید این مهم را فراموش کرد چون اولین دوره ای است که چنین رویدادی برگزار می‌شود، ما نیز در حال بررسی‌های لازم برای رسیدن به روندی درست و دقیق برای برگزاری فستیوال هستیم.
    وی در بخش دیگری از سخنان خود یادآور شد: ما با توجه به پروتکل‌های بهداشتی وزارت ارشاد که در خصوص فعالیت‌های فرهنگی و هنری اعلام شده اند، شکل و شیوه برگزاری فستیوال مجازی تئاتر و موسیقی را برنامه ریزی می‌کنیم.
    مدیر اجرایی نخستین فستیوال مجازی تئاتر و موسیقی در پایان درباره زمان انتشار فراخوان جشنواره، گفت: بعد از انتخاب دبیران هر دو بخش در هفته آتی و با همراهی و مشورت ایشان، به زودی فراخوان این فستیوال منتشر می‌شود